تالاب‌ها

مقایسهٔ نقل‌شده از UNEP مشخصاً دربارهٔ تورب‌زارها است. تورب‌زارها نوع خاصی از تالاب‌اند که از مواد آلی نیمه‌تجزیه‌شده شکل می‌گیرند، فقط حدود ۳٪ از سطح خشکی‌های جهان را می‌پوشانند اما تقریباً دو برابر همهٔ جنگل‌های جهان کربن ذخیره می‌کنند. بسیاری از تالاب‌های دیگر - از جمله مانگروها، مرداب‌های شور و علفزارهای دریایی - هم مقدار زیادی کربن ذخیره می‌کنند. چون تورب‌زارها بخشی از این دستهٔ گسترده‌تر تالاب‌ها هستند، این مقایسه مبنایی محتاطانه برای به‌کار بردن این گزاره دربارهٔ همهٔ تالاب‌ها به‌طور کلی فراهم می‌کند. با این حال، این به آن معنا نیست که هر نوع تالاب، در مقایسه با جنگل‌های جهان، به نسبت مقدار زیادی کربن ذخیره می‌کند.

برآوردهای مربوط به کاهش جهانی تالاب‌ها تفاوت زیادی دارند، چون پژوهش‌ها از تعریف‌های متفاوتی برای تالاب‌ها، خط مبناهای تاریخی و روش‌های گوناگون استفاده می‌کنند و ممکن است یا کاهش خالص مساحت تالاب‌ها را بسنجند یا تخریب گسترده‌تر را. [3] برآورد کرد که ۶۴-۷۱٪ تالاب‌ها از سال ۱۹۰۰ از بین رفته‌اند و گفت که این کاهش شاید از سال ۱۷۰۰ به ۸۷٪ رسیده باشد؛ [4] پژوهش‌های پیشین را حدود ۵۰٪ از سال ۱۹۰۰ و احتمالاً ۸۷٪ از سال ۱۷۰۰ خلاصه می‌کند، در حالی که [5] برآورد ۸۷٪ را تکرار می‌کند. با این حال، یک بازسازی جهانی جدیدتر برآورد کرد که حدود ۲۱٪ از مساحت تالاب‌های داخلی از سال ۱۷۰۰ از بین رفته است ^A. بنابراین، رقم «نزدیک به ۹۰٪» را باید یک برآورد تاریخی در حد بالایی دانست، نه یک مجموع جهانی قطعی. [6] درباره عدم قطعیت‌های مربوط به وسعت و روندهای جهانی تالاب‌ها بیشتر توضیح می‌دهد.

^A کاهش گسترده تالاب‌های جهان در سه سده گذشته | Nature

نشان می‌دهد که تالاب‌ها ۱۲٫۱ × ۱۰⁶ کیلومتر² را پوشش می‌دهند. این تقریباً ۲٫۳٪ از سطح زمین است.

بیان می‌کند که تالاب‌ها در سراسر جهان ۱٫۵-۳٪ از سطح زمین را پوشش می‌دهند. این یک بیانیه مطبوعاتی است که جوزپه دودارو، کارشناس احیای تالاب در MedWet (ابتکار تالاب‌های مدیترانه)، به مناسبت انتشار «راهنمای سیاستی احیای تالاب‌های مدیترانه» (۲۰۲۲) ^B، که MedWet در آن مشارکت دارد، نوشته است. گرچه رقم ۱٫۵-۳٪ به‌طور مشخص در این گزارش نیامده، در بیانیه‌های مطبوعاتی مرتبطِ دیگر سازمان‌هایی که در گزارش مشارکت داشته‌اند، زیاد نقل می‌شود.

نشان می‌دهد که تالاب‌ها ۶٪ از سطح خشکی زمین را می‌پوشانند. از آن‌جا که خشکی‌ها ۲۹٪ از کل سطح زمین را تشکیل می‌دهند ^C، ۶٪ از مساحت خشکی = ۱٫۷۴٪ از کل مساحت است. [12] گفته است تالاب‌ها ۵-۸٪ از سطح خشکی زمین را تشکیل می‌دهند، همان‌طور که در [14] آمده، و این ارقام [10] و [11] را تأیید می‌کند.

^B سیاست احیای تالاب‌های مدیترانه - راهنمای عملی ۲۰۲۳ | ابتکار راه‌حل‌های مبتنی بر تالاب

^C ۱٫۱ مروری بر اقیانوس‌ها - مقدمه‌ای بر اقیانوس‌نگاری | دانشگاه راجر ویلیامز

نشان می‌دهد که تالاب‌های ساحلی به‌تنهایی ۵۴٫۶ میلیون هکتار وسعت دارند که تقریباً ۱٪ از سطح زمین است. این منبع همچنین می‌گوید از ۵۴٫۶ میلیون هکتار تالاب ساحلی، ۱۱٫۴۸ میلیون هکتار حفاظت می‌شوند (۸٫۰۴ میلیون هکتار در دسته‌های حفاظت سخت‌گیرانه و غیرسخت‌گیرانه + ۳٫۴۴ میلیون هکتار از زمین‌های مردمان بومی (IPLها)). در نتیجه، یعنی حدود ۷۹٪ از تالاب‌های ساحلی حفاظت نمی‌شوند. تالاب‌های داخلی در این برآورد حساب نشده‌اند.

نشان می‌دهد که ۸۹٪ از تالاب‌های داخلی حفاظت‌نشده‌اند (یعنی تالاب‌های ساحلی حساب نشده‌اند). [35] همچنین می‌گوید که ۹۲٫۸٪ از مساحت تالاب‌های قاره‌ای داخلی و فقط ۷٫۲٪ ساحلی است. با ترکیب این با اطلاعات [34] که بالاتر آمده، نتیجه می‌شود: (۷۹٪ از ۷٫۲٪) + (۸۹٪ از ۹۲٫۸٪) = ۸۸٪ از کل تالاب‌ها حفاظت‌نشده‌اند.

اکوسیستم‌های تالابی مخازن مهم کربن در جهان‌اند، اما تخریب و نابودی آن‌ها بر اثر تغییر کاربری زمین و دیگر فعالیت‌های انسانی، پیامدهای بزرگی برای انتشار گازهای گلخانه‌ای دارد. این جمله که «دانشمندان تخمین می‌زنند انتشارهای ناشی از نابودی تالاب‌ها، در مجموع، هر سال برابر با بیش از ۱ میلیارد تن متریک دی‌اکسید کربن است»، از جمع‌بندی چندین منبع و مطالعه به دست آمده است. در ادامه، یافته‌های علمی پشتیبان این جمله را دسته‌بندی و روشن می‌کنیم:

یک فراتحلیل جهانی که توسط Lishan Tan و همکاران (۲۰۱۹) انجام شد، گزارش کرد که تغییر کاربری و پوشش زمین (LULCC) در همه تالاب‌ها سالانه دست‌کم ۰٫۹۶ ± ۰٫۲۲ گیگاتن (Gt) دی‌اکسید کربن₂-معادل (CO₂e) منتشر می‌کند. این رقم اثرات تجمعی CO₂، متان (CH₄) و اکسید نیتروس (N₂O) را با تعدیل بر اساس اثرات نسبی گرمایش آن‌ها در بر می‌گیرد.

تالاب‌های طبیعی منابع مهم متان شناخته می‌شوند و تبدیل آن‌ها اغلب به‌دلیل زهکشی و هوادهی خاک‌ها، که متان‌زایی را مهار می‌کند، باعث کاهش کلی انتشار CH₄ می‌شود. تالاب‌ها در چرخه‌ها و سطح طبیعی متان جو نقش دارند، اما تغییرات اقلیمی تهدید می‌کند که این روند را به هم بزند، چون اقلیم گرم‌تر سرعت تجزیه بی‌هوازی و متان‌زایی را بالا می‌برد و از متان تولیدشده بر اثر مصرف جهانی سوخت‌های فسیلی پیشی می‌گیرد (پیوندهای بیشتر را پایین ببینید). با این حال، تخریب تالاب‌ها انتشار قابل‌توجه دی‌اکسید کربن (CO₂) و اکسید نیتروس (N₂O) را آزاد می‌کند که از تجزیه مواد آلی و استفاده از کود در محیط‌های کشاورزی ناشی می‌شوند و بسیار بیشتر از کاهش انتشار متان هستند.

بنابراین کاهش خالص انتشار طبیعی متان احتمالاً اثر منفی چشمگیری بر برآورد کلی انتشار CO₂e دارد، در حالی که آزاد شدن N₂O احتمالاً اثر مثبت چشمگیری دارد. [53] این مقاله را با تحلیل بیشتر پویایی نیتروژن و کربن خاک گسترش می‌دهد.

جوستن و همکاران (۲۰۱۶) برآورد کردند که اکسید شدنِ تورب‌زارهای تخریب‌شده به‌تنهایی، بدون حساب کردن انتشارهای ناشی از آتش‌سوزی‌های تورب، سالانه حدود ۱٫۱۵ Gt CO₂ تولید می‌کند. با در نظر گرفتن آتش‌سوزی‌ها، این رقم به حدود ۲ Gt CO₂ می‌رسد.

پندلتون و همکاران (۲۰۱۲) برآورد کردند که انتشارهای ناشی از تخریب تالاب‌های ساحلی حدود ۴۵۰ میلیون تن (۰٫۴۵ گیگاتن) CO₂ در سال است. با این حال، منابع دیگر می‌گویند این رقم بسته به فرض‌ها درباره گستره و نوع تخریب، ممکن است تا ۱٫۰۲ گیگاتن CO₂ هم برسد.

یک مطالعه جدیدتر که در Earth System Science Data (۲۰۲۳) منتشر شده، برآورد کرد که انتشار ناخالص ناشی از LULCC در تالاب‌ها، با مدل‌سازی چند نوع تالاب، سالانه به ۰٫۷۵ پتاگرم کربن می‌رسد. این مقدار، با تبدیل کربن به CO₂ و استفاده از ضریب ۳٫۶۷، معادل حدود ۲٫۷۵ گیگاتن CO₂ در سال است. این برآورد شامل اکسیداسیون و تجزیه تورب است، اما همان‌طور که در روش‌شناسی مطالعه توضیح داده شده، ممکن است سوختن تورب را به‌طور کامل لحاظ کرده یا نکرده باشد.

سهم مناطق: برای مناطق گرمسیری، [56] از داده‌های Randerson و همکاران (۲۰۱۳) و (۲۰۱۸) درباره انتشار ناشی از سوختن تورب‌زارها و Hooijer و همکاران (۲۰۱۰) درباره زهکشی تورب‌زارها استفاده می‌کند که تا زمان حال برون‌یابی شده‌اند. بیرون از مناطق گرمسیری (نیمکره شمالی)، آن‌ها از برآوردهای انتشار کربن Qiu و همکاران (۲۰۲۱) استفاده می‌کنند [ارجاعات کامل در مقاله). Hooijer و همکاران (۲۰۱۰) و پژوهش‌های دیگر درباره جنوب‌شرق آسیا نشان داده‌اند که تخریب تورب‌زارهای گرمسیری، به‌ویژه در اندونزی و مالزی، منبع بسیار بزرگی از انتشار تالاب‌هاست و بخش قابل‌توجهی از اکسیداسیون جهانی تورب و انتشارهای ناشی از آتش‌سوزی را تشکیل می‌دهد.

زمینه و نکات علمی:

• تفاوت در ارقام گزارش‌شده از تفاوت در روش‌ها (مثلاً فراتحلیل‌ها، برآوردهای مبتنی بر مدل، اندازه‌گیری‌های تجربی)، تعریف انواع تالاب‌ها و گازهای گلخانه‌ای مشخصی که در نظر گرفته شده‌اند، ناشی می‌شود.
• تخریب تالاب‌ها، از جمله زهکشی و اکسیداسیون تورب، به‌دلیل از دست رفتن برگشت‌ناپذیر یا دائمی ظرفیت ذخیره و جذب کربن، حتی بدون تبدیل کامل زمین یا پاک‌سازی آن، تخریب عملکردی تالاب‌ها به حساب می‌آید. اثرات دیگر شامل از دست رفتن خاک، فشردگی، کاهش مواد مغذی، مدیریت نادرست سطح ایستابی و آلودگی است.
• جمع‌بندی این منابع داده از این گزاره پشتیبانی می‌کند که انتشار ناشی از تخریب تالاب‌ها سالانه از ۱ گیگاتن CO₂ بیشتر است، به‌ویژه وقتی اثرات ترکیبی تخریب تورب‌زارها، آتش‌سوزی تورب و تبدیل تالاب‌های ساحلی را در نظر بگیریم.
• به‌دلیل تفاوت‌های منطقه‌ای در دسترسی به داده‌ها، فرض‌های گوناگون در مدل‌های جهانی و تفاوت در لحاظ کردن یا کنار گذاشتن برخی فرایندهای انتشار (مثلاً متان ناشی از تجزیه بی‌هوازی)، درباره ارقام دقیق هنوز عدم‌قطعیت وجود دارد.

پیوندهای بیشتر - انتشار متان:

شدت گرفتن اخیر بازخورد متان تالاب‌ها | Nature Climate Change (در: افزایش «استثنایی» انتشار متان از تالاب‌ها دانشمندان را نگران کرده است | Carbon Brief)

تغییر سریع در ایزوتوپ‌های کربن متان نشان می‌دهد انتشارهای میکروبی باعث رشد رکوردی متان جو در ۲۰۲۰-۲۰۲۲ شده‌اند | PNAS

شارهای بزرگ انتشار متان از تالاب‌های گرمسیری زامبیا مشاهده شد | Global Biogeochemical Cycles (بیانیه خبری: تالاب‌های گرمسیری بیش از تصور قبلی متان منتشر می‌کنند | Eos)